Wat als ik mijn gedachten uitschrijf?

Keuzestress in een meerkeuzemaatschappij

Wil ik op zaterdagavond tot diep in de nacht in een club staan met te harde muziek en te dure drank? Of gewoon met een glas rode wijn en Netflix op de bank? Is het dan erg om voor het laatste te kiezen? Niet alleen deze keuze. Maar letterlijk alles ga ik ineens in twijfel trekken. Inmiddels vijfentwintig jaar op deze aardbol en ik begin steeds meer te geloven dat die quaterlife crisis echt bestaat. Of misschien is het gewoon omdat ik over een paar weken afstudeer en er daarna allemaal dingen van mij verwacht worden. 

 

Het cliché is misschien ook waar, als ‘millennial’ opgevoed zijn met altijd te horen krijgen iets te gaan doen wat je leuk vindt. De norm is ook gewoon dat je moet doen wat je leuk vindt. Maar wat als je dat niet weet? Of nou ja, dus over gaat twijfelen? Dat het niet zo specifiek is? Intussen lijken leeftijdsgenoten om mij heen het allemaal maar mooi voor elkaar te hebben. Terwijl ik een paar sokken nog niet eens bij elkaar kan houden. Ik krijg het gevoel er achter aan te rennen om ze bij te kunnen houden terwijl dat eigenlijk geen zin heeft. Ik sta dik achter. Een boek geschreven, baan bij dat toffe bedrijf, een wereldreis, lezingen geven, eigen werk geëxposeerd, succesvol eigen bedrijf.. Het lijkt bij anderen ook altijd zo vanzelf te gaan.

Hoe kwalificeer je dat eigenlijk, succes vol zijn? Succesvol zijn gaat gepaard met alles overal uit moeten halen. Uit je dag, uit je avond, uit je studie, uit je zelf tijdens het sporten, uit je hobby, want als dat niet lukt, heb je gefaald. Alles uit jezelf moeten halen. Er is mij altijd geleerd uniek te zijn, mij te onderscheiden van de rest. Er wordt van je verwacht dat je je eigen unieke ding doet. Waar ik terwijl ik er alleen al over nadenk een existentiële crisis krijg. Het moeten is net zo’n dingetje. Waarom moet ik zoveel van mijzelf? Naast overal alles uithalen moet ik ook van alles op de hoogte zijn. Politieke ontwikkelingen, wie de nieuwe minister van buitenlandse zaken is, wie de propaganda-oorlog aan het winnen is. En welke voedingstoffen er in superfood zitten. Maar ik moet ook niet vergeten te mediteren anders komen die klote paniekaanvallen weer terug. 

 

Het is leven tussen schuldgevoelens. Lekker een avondje even helemaal niks moeten? Mijn laptop dicht laten en een hele dag in bed blijven Netflixen. Maar hoe zit het dan met die ambities? Logisch dat iedereen verder is dan ik. Ik kon ook beginnen aan dat boek wat ik nog moet schrijven.. Zie? Voor nu, probeer ik alle kruimeltjes uit de hoekjes van de zak chips te halen. Over alles overal uithalen gesproken. Ik kom er wel.

Enkeltje badkamer

 

Wanneer mijn krant uit is, mijn Facebook en Instagram zijn doorgespit,

kijk ik om mij heen. Als mijn plaats zich aan de raamkant bevind kijk ik naar buiten, aan het voetpad kijk ik naar mensen. Waar ik het liefst naar kijk in de ochtend is het make-up ochtendritueel van meisjes. Ook vandaag heb ik prijs, schuintegenover me zit zo’n meisje. 

 

Totaal in haar eigen wereld met haar mooie blonde lokken langs haar natuurlijke poppengezichtje. Maar daar komt het kwaad, met een flinke klodder bruine pasta smeert ze haar -daarnet nog natuurlijk hoofdje- in. Alsof het niet al bruin genoeg is komt de grote poederkwast. Daarna trekt ze met de precisie van een chirurg een lijntje over haar ooglid. Ik verbaas me er altijd over hoe kundig sommige meisjes dat kunnen, zo met één hand in een bewegende trein. Als ik dat zou proberen zou het op mijn kin belanden vermoed ik. Na wat gepluk aan haar wenkbrauwen is het tijd voor de mascara, ze grabbelt in haar tasje en haalt er een tevoorschijn. Na wat geschud en gedoop in het potje belande de klodders op haar wimpers.

Na 3 lagen is het eindelijk genoeg. Tevreden kijkt ze in haar spiegeltje.

 

Het gaat er niet om dat ik dit gedrag afkeur. Ik keur zoveel af in de trein – vouwfietsen, pindakaas, überhaupt eten, harde telefoongesprekken. Ik probeer het te begrijpen. De motivatie van de make-up meisjes is niet erg ingewikkeld. Ze doen het natuurlijk uit tijdwinst. De ochtendtrein is voor veel meisjes een verlengstuk van hun huis, namelijk de badkamer. We kunnen dit zien als een gevolg van het vervagen van grenzen tussen privé en openbaar. Ik hoop alleen dat het blijft bij het make-up ritueel, ik zie het nog niet zo zitten om tegenover teennagelknippende of scherende mensen te zitten. Voor nu, blijf maar tutten dames, lekker doen. Dan heb ik weer iets om naar te kijken en mijn eigen ochtendritueel te behouden.

My left hand's free

Filmen, delen, tweeten; als je maar kunt laten weten waar je bent. Maar deze obsessieve drang om alles meteen te delen, staat genieten in de weg. 

Het delen van ervaringen zit in onze natuur. Onze voorouders tekenden jachtverhalen in grotten. Wij maken foto’s en filmpjes. Waar je vroeger geen (film)camera’s mee mocht nemen bij concerten, zit die camera tegenwoordig gewoon in onze smartphone. Filmen dus dat concert. 

Terwijl ik afgelopen week ontzettend genoot van een concert in de Ziggo Dome, stonden een paar meisjes voor mij apathisch het hele optreden te filmen. Ze keken mee via hun beeldschermpjes. Alsof ze het concert meemaken op een mini tv met een vette geluidsinstallatie, in plaats ‘’real life’’ midden in het publiek…

Terwijl AltJ losgaat met ‘’Well, my left hand's freeeeee’’ Hebben de meeste mensen voor mij alleen in hun linkerhand een smartphone waarmee alles secuur opgenomen wordt. Wanneer de gitarist zijn armen in de lucht gooit en het publiek aanspoort om mee te klappen, lukt dat maar voor de helft van het publiek. De rest is druk bezig met de telefoon stil te houden, voor het beste filmresultaat. Ik daarentegen bijt op het randje van mijn bekertje en terwijl het bier een beetje over de rand klotst heb ik twee handen vrij en spring, zing en klap ik mee.

Hoe moet dit er voor de band uit zien? Het publiek als een stel japanners op de damrak. Het uitzicht op gekleurde frontjes van het verlengstuk van ons lichaam(de smartphone), daarachter uitgelichte hoofden die als een zombie naar het schermpje voor hen staren.

Begrijp me niet verkeerd. Van mij hoeven die smartphones echt niet het hele concert in je zak te blijven, neem een foto, neem er gerust een paar. Maar alsjeblieft, geen achtentachtig. Misschien één filmpje als je dat echt nodig vind(denk even aan alle filmpjes die je gemaakt hebt, heb je die ooit nog terug gekeken? Nee dus). Jouw armen en je smartphone blokkeert namelijk mijn zicht en je ziet er niet uit alsof je geniet van de show. Want laten we eerlijk zijn. Kunnen we deze twee dingen tegelijk doen, het maken van een video én het tot je nemen van de muziek? Je geniet echt minder als je aandacht maar voor 50% voor de artiest is..